Jezyk niemiecki należy grupy języków germańskich. Jest bardzo zróżnicowany regionalnie do tego stopnia, że niektóre dialekty jak np.: schweizerdeutsch albo schwyzerdütsch używany w Szwajcarii, są czasem klasyfikowane jako osobne języki. Język niemiecki wykazuje najbliższe pokrewieństwo z językiem niderlandzkim.

 

Dialekty języka niemieckiego odegrały kluczową rolę w kształtowaniu się innych języków. Przykładem jest tu wykształcony w średniowieczu język jidysz oraz język luksemburski.

Alfabet jest odmianą alfabetu łacińskiego i składa się z 30 liter. Oprócz 26 liter klasycznych zawiera także przegłosy ä, ö i ü (tzw. Umlaut) oraz ß (tzw. Es-Zett lub scharfes S). Przy braku odpowiednich czcionek muszą one być zastępowane odpowiednimi dwuznakami (ä = ae, ö = oe, ü = ue, ß = ss).

Ortografia niemiecka cherakteryzuje zasada pisownii rzeczowników wielką literą .Takie zjawisko występuje jedynie jeszcze w ortografii jęz. luksemburskiego.

W 1998 r. wprowadzona została reforma niemieckiej ortografii, której głównym celem miało być m.in. uproszczenie niektórych zasad. Nowa pisownia formalnie obowiązuje już w Niemczech i Austrii, jest jednak ignorowana przez największe wydawnictwa prasowe.

Język niemiecki zalicza się zasadniczo do typu języków fleksyjnych, przy czym odmiana rzeczownika jest stosunkowo uboga i do oznaczenia liczby i przypadka stosuje się przede wszystkim rodzajniki (r.męs.- der, r.żeń. - die, r. nij. - das).

Język niemiecki ma liczbę pojedynczą z 3 rodzajami - męskim, żeńskim i nijakim, oraz liczbą mnogą bez podziału na rodzaje. Rodzaje męski i nijaki wykazują podobieństwo w odmianie, podobnie rodzaj męski i liczba mnoga. W języku niemieckim istnieją 4 przypadki - mianownik, dopełniacz, celownik i biernik. Czasowniki mają bogatszą odmianę przez osoby, liczby, czasy i strony.

Według stanu w roku 2007 językiem niemieckim mówi ponad 110 mln ludzi na świecie.

Opracowano na podstawie Wikipedia.pl 

Polecamy publikacje dotyczące języka niemieckiego - zobacz