Tym razem wyjaśniona zostanie sprawa czasowników zakończonych na –eln lub –ern, których odmiana w czasie teraźniejszym może sprawić kłopoty. Jak powiemy: ich rudere czy ich rudre? ich schaukele czy ich schaukle?

W gramatykach możemy znaleźć informacje, że w 1 os. l.p. odrzucana jest samogłoska –e- z tematu czasownika. Nasuwa się pytanie, czy jest to obowiązkowy „zabieg”, czy uzależniony od intencji mówiącego? Jak należy prawidłowo powiedzieć: ich rudere czy ich rudre? ich

schaukele czy ich schaukle?

Otóż przy czasownikach zakończonych na –eln jest to obowiązkowe, czyli:

Ich schaukle. Ich lächle. Ich klingle.

Ale w przypadku czasowników zakończonych na –ern, samogłoskę –e- odrzuca się tylko w mowie potocznej: ich rudre, ich plaudre, ich bewundre

W pismach oficjalnych należy pozostawić samogłoskę –e-: ich rudere, ich bewundere, ich plaudere.

 

Polecamy publikacje dotyczące języka niemieckiego - zobacz