Większość uczniów szkół średnich potrafi bez większych trudności wymienić, z jakimi czasownikami można w zdaniu użyć bezokolicznika bez „zu”, a po jakich konstrukcjach musimy poprzedzić czasownik występujący w bezokoliczniku partykułą „zu”. Poza oczywistymi przypadkami, o których można przeczytać w każdej podręcznej gramatyce języka niemieckiego, jest jeszcze kilka ciekawostek.

Po czasowniku brauchen można postawić bezokolicznik zarówno z partykułą zu, jak i bez niej, z tą różnicą, że zu użyć należy częściej w wypowiedzi w formie pisemnej, a konstrukcję bez zu - w języku mówionym. 

Podobnie jest w przypadku czasownika helfen, po którym bezokolicznik również może występować z zu i bez zu. Tutaj jednak o tym, czy postawić zu, czy nie, decyduje złożoność zdania.

W prostym zdaniu oznajmującym składającym się z niewielu części zu nie występuje: Ich helfe der Mutter kochen.

Jeśli zdanie będzie jednak dosyć rozbudowane to partykuła zu powinna się pojawić i ponadto konstrukcja bezokolicznikowa powinna być oddzielona przecinkiem:

Ich helfe heute der Mutter, nach der in meinem Zimmer gemachten Ordnung ein köstliches Mittagessen für die ganze Familie vorzubereiten. 

Wspomnieć należy jeszcze o jednym czasowniku, o którym prawie wcale się nie mówi, a po którym, poza jednym przypadkiem, należy użyć partykuły zu. Chodzi o czasownik bitten.

Zazwyczaj mówi się: Wir bitten euch diese Videokassette mitzubringen, czyli zu. Ale jeśli jest to bardzo krótkie zdanie o charakterze stanowczej prośby, np.: Bitte die Tür schließen! Bitte nicht stören!, to wówczas nie należy stosować partykuły zu.

Polecamy publikacje dotyczące języka niemieckiego - zobacz